ارکانیم ..سالام حورماتلئ پاهئم-پایخاسلی دوسلارئم....کریم قوربان نپس .: قیامات نه دئر؟ ..آداملار آونیسا قیامات شودئر....سوی عومرئنگئ سویماگینگئ دوام ات..عومرینگ قادئرئن بیلمه یان بولسانگ اینسان دیغینگئ حایوان دیغینگئ بیان ات....آتالار ناقئل: یر قاتی بولسا اوکئز اوکئزدان گورار....
تقارن دو رویداد و فصل مهم در منطقه ترکمنصحرا باب اندیشه ای را برپاشنه درب تفکر نگارنده این قلم چرخاند. یکی فصل برداشت خرمن ومایه قوت لایموت مردم این دیار ودیگری فصل انتخابات و برداشت آرا و مایه عرقریزی روح و انسجام و قوت بخشی به آگاهی و تمرکز قوای فکر و اندیشه این دیاراست.از این منظراولی مستقیما با نان و شکم و آن دومی با خرد و اندیشه ارتباط پیدا میکند.بدیهی است عدم تراز این دو مورد مهم چه بسا عدم تناسب در تفکر و تصمیم گیری درست را باعث خواهد گردید. وجامعه کنونی ایرانیان ترکمن نیز که در شمال شرقی کشور (استانهای گلستان و شمال غربی استان خراسان) زندگی میکنند وبه لحاظ نژادی، زبانی و ساخت اجتماعی تفاوتهایی با دیگر هموطنان خود دارند،نیزازاین فضای معیشتی کنونی و جریانهای فکری استشمام وفراخور حال خویش تمشیت معاش میکند.با عنایت به این مسائل برگزاری همزمان انتخابات شورای شهر وریاست جمهوری بر پیچیدگی بعد تحلیلی مساله می افزاید چون که معمولا درجوامعی با جغرافیای سیاسی خاص ازمنظر قومیتی با ساختارهای فرهنگی و اجتماعی مثل ترکمنصحرا که بالطبع از بعضی هیجانات نظیرطایفه بازی و رقابت های محلی تاثیر می پذیرد، تحلیل شرایط را سخت تر خواهد کرد.واگرمضاف براین گفته ها شکل حرکتهای سیاسی و اجتماعی جامعه ، توده ای و فله ای و بدقواره باشد دیگر جای خود دارد و قلم قاصر از آسیبهای آن خواهد بود.
با این مجمل سوالات فرضیه وار این بحث رامیتوان چنین طرح کرد آیا حرکتهای اجتماعی و انتخاباتی ترکمنصحرا فله ای واتشفشانی ازگدازه های بدون آبشخورهای فکری وآگاهی است؟ چرا موقع انتخابات تب هیجانی ترکمنها را فرا میگیرد درست بر عکس دوستان فارس که ارامترند و اتفاقا ما بیشتر از آنها به وضعیت موجود معترضیم به لحظ عدم تحقق مطالباتمان از منتخبین ریاست جمهوری؟.چرا فعالان ما.انگار با همدیگر رقابت دارند و آرام نیستند و به هر قیمتی شده باید یک ابلاغ حتی مشاور سیار و کاغذی ستادی را میخواهند داشته باشند؟ مگر غیر از این است که معمولا به تجربه ثابت شده که پست و مقامها را به افرادی واگذار نموده اند که از نظر سیاسی و جریانی Tخنثی و ساکت و حتی محافظه کار بوده اند و هیچ گونه قلمی و فعالیت جسارت آمیز به نفع مردمانشان نزده اند؟؟
آیا معیارهای اصولی ودورنما و مانیفستی براین حرکتها قبل از ورود به میدان عمل تعبیه شده است ؟ آیا حرکتها براساس منافع جامعه که نهایتا منجر به منافع تک تک آحاد جامعه مورد نظر شود پایه ریزی میگردد یا نه؟ آیا به این فکر میشود که اصلا ورود ما در بحث انتخابات سیستمی است یا ارگانیکی؟ یا نکند مصداق شعر کریم قربان نفس قرار بگیریم که میگوید سوییلماسانگ سویکنمانگ ؟ آیا حرکتهای ما قایم به اشخاص ومنافع شخصی است و هیچگونه جریانی را که به دیدگاهها و آرمانهای ترکمنصحرا نزدیک است در نظر نمی گیریم؟ آیا در لحظه ورود به کارزار انتخاباتی به طور اخص و مسائل اجتماعی به طور اعم، بخشی نگری و مطالبات شخصی خودمان را فدای کلی نگری نمی کنیم؟ و اگر اینطور نیست پس این همه دعواها و حب و بغضهای شخصی برای چیست؟اصلاآیا تا به حال به این مسائل فکرکرده ایم.؟ قس علیهذا.....
گرچه ممکن است تعداد سوالات صورت کثرت به خود بگیرد ولی شاه بیت همگی آنها شناخت و اگاهی از منافع کلی ترکمنها و حرکت و فعالیت متاثر ازآن آگاهی در چارچوب نظام سیاسی موجود واستفاده بهینه ازظرفیتهای حداکثری در صورت امکان و درغیراینصورت چه بایدهای بعدی است.
مضاف بر این میگویند دنیای سیاست دنیای انعطاف با سنجش شرایط و تدوین استراتژی مقبول منبعث از چارچوبهای عقیدتی و ساختارهای فرهنگی و منافع ملی وانتخاب تاکتیکهایی براساس ان استراتزی است که جامعه ترکمن نیز از این حال نمی تواند خارج باشد. از این نگاه میشود به جنگ این ادعای سوالی رفت ..چرا وقتی نظری دقیق تر به مساله انتخابات در میان ترکمنها می اندازیم میبینیم که این سوال اساسی بی جواب میماند.... اراده پی گیری مطالبات ترکمنها با کدام استراتژی و تاکتیک های مناسب؟
پس بنابراین میطلبد فعالین امرسیاست و انتخابات در منطقه ترکمنصحرا با کنکاش و برآورد وضعیت موجود واتخاذرویکرد مناسب حال وبرآوردکننده منافع ملی جامعه خویش دربستروگستره اوضاع اجتماعی و سیاسی کشور، با عدم واگرایی حول محور آرمانهای ترکمنصحرا به رشد و توسعه همه جانبه وتحقق مطالبات مسکوت مانده با تشکیل مجمعی در قالب و عنوان "مجمع عزت طلبان صحرا" ، مساعدت نمایند.
اگردویه مونیب خاطابا بوقسام کمچه لاپ ییغنانیم چاناقلاب دوکسام
ایل گونه قیاقلاب باقسام ایت آلان ساناجا دوندرینگ منی
برچسب:
نویسنده: کیارش کریمی